Çocuklarımın tinerci olmasını ister miyim?
Asla!
Tam başbakanın istediği gibi 3 çocuğum var benim. Uzun zaman herkesin espri malzemesi oldum bu yüzden.
Peki çocuklarımın dindar olmasını ister miyim?
Hiç düşünmedim.
Elimi şakağıma koyup “Ay şöyle en kuvvetlisinden dindar olsunlar!” diye hayal kurmadım.
Hiç aklıma gelmedi.
Oğluma “Şu kızla evlenebilirsin, bununla evlenemezsin” demek istemem mesela…
Kızımı “Hayatın tek anlamı koca , onu da zengininden bulmak önemlidir” demek istemem…
Sporcu olacak çocuğumu zorla muhasebeci yapmak istemem…
Hayatlarındaki seçimleri onların adına ben yapmak istemem…
Onlara ait kararları ben almak istemem…
Yol ayrımlarına geldiklerinde, yaptıkları seçimlere destek olabilecek güç isterim sadece…
Bir gün ne yapacaklarını bilmez, çaresiz yetişkinler bırakmak istemem ardımda…
Kimsenin işine karışılmayacağını, kimseye zarar vermemek gerektiğini, insanlara saygı göstermelerini, farklılıkların eşitsizliği getirmediğini, stresin beyin hücrelerini öldürdüğünü, öfkeyle kalkanın zararla oturduğunu, savaş değil, barış gerektiğini, kimsenin bir diğerinden özel ya da üstün olmadığını, herkesin tıpkı kendileri gibi biricik olduğunu anlatıp duruyorum… Her fırsatta yapıyorum bunu ve anlayabilecekleri yollar seçiyorum… Kendilerine bir model belirleyip, o modelin dışındakilere öcü gibi bakmasınlar diye çırpınıyorum…
Hayatlarındaki hiçbir kararın alıcısı olmak istemezken, dindar olup olmamalarına ya da neye inanacaklarına karar veme hakkı neden benim olsun ki?
Bu bir haksa ve ben bu haktan feragat ediyorsam gidip bunu bir başkasına teslim etmek ister miyim?
Asla!
İnanıp inanmamak onların bileceği iştir…
Ben de “Çok soru soran bir gençlik “yetişsin istiyorum…
Sorularıyla bayıltsınlar bizi…
Ve şarkılara eşlik etsinler, fırsat buldukça dans etsinler, gülsünler bol bol… Güzeldir genç olmak…
Burunlarından getirmemek gerekir…
Oysa onlara cevap vermeyi öğrettik hep…
Onların yerine düşündük, düşünerek yorulmasınlar diye…
Ve kendi inandıklarımıza tıpkı kendimiz gibi inandırdık…
Etrafı tarafından dindar diye tanımlanan adamın küçük kıza tecavüz ettiği o korkunç hikayeyi daha yeni dinlemedik mi?
Binlerce kilometre ötede kendilerini dindar olarak tanımlayanlar 12 yaşındaki hamile eşleri ile yakalanmadılar mı?
Kendine dindar diyen biri sorgulanamaz olan Tanrı’yı arkasına aldığında nasıl suçlar işlediğini görmedik mi? Ve aslında dindar olan ama dindarlığını gözümüze sokmayan tanıdıklarımız olmadı mı?
Din insan ve Yaratıcı arasındaki ilişki değil midir?
Üzerimize vazife midir o ilişkinin arabulucusu olmak?
Keşke çocukları sadece dindar yapmakla güzel bir dünyanın temelleri atılıyor olsa idi…
Anneler bu şansı asla tepmezlerdi…
Gerçekten de keşke sadece tek bir başlıkla çözseydik dünyanın sorununu…
Devlet gençlerin istedikleri eğitimi alabilmeleri ve inançlarını özgürce yaşayabilmeleri için güvence olmalı. Hangi ırk, hangi dil, hangi din, hangi cinsiyetten olursa olsunlar eşit olduklarını söyleyebilmeli, destek vermeli ve onları yüreklendirmeli…
Fırsatların, desteğin, cesaretin önüne serildiği bir vatanı neden sevmesin o zaman?
Eşit görüldüğü, kendisine saygı gösterilen bir milleti neden sevmesin?
Ama genç dediğin biraz isyankar olur canım…
Adettendir…
Gençliğin eğlencesidir o. Aklına takılanlara kendini sakinleştirecek cevaplar bulana dek isyan eder…
İsyanı özgürlüğündendir. Bırakın kendi yollarını bulsunlar…
Renk renk, çeşit çeşit…
Farklı seslerin de birbiriyle uyum içinde olabileceğini görsünler.
Biz karışmazsak olacak gibi sanki…
Bu haber “155” kere okunmuştur
Loading ...
Bu evlat neden bu kadar güzel yazıyor diye merak ediyormusunuz?