enflasyon emeklilik ötv döviz akp chp mhp

HAMDİ TOPÇUOĞLU

Hamdi TOPÇUOĞLU 1950’de Muğla Yatağan Şahinler Köyü’nde doğdu. Eğitimini Şahinler Köyü İlkokulu, Gönen Öğretmen İlköğretmen Okulu, Erzurum Eğitim Enstitüsü ve Anadolu Üniversitesinde gerçekleştirdi. Ortaokul ve liselerde Türkçe edebiyat öğretmeni, Afyon Eğitim Enstitüsü, Buca Eğitim Enstitüsü/ Fakültesi ve Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesinde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 1985-91 yılları arasında Belçika’da göçmen eğitimleri konusunda eğitim koordinatörü olarak görev yaptı. Belçika’da Flaman Bölgesinde Yetişkinler Eğitimi ( 1990) ve İlköğretim 6 - 7.ve 8. sınıflarda Toplum Bilgisi Dersi Aracılığıyla Türkçe kitaplarını hazırladı. Yazın yaşamına dergilerde şiir ve öyküler yayımlayarak başlayan Hamdi Topçuoğlu, 1981’de Acemi Yaz şiiriyle Hürriyet Gösteri Edebiyat dergisinin açtığı yarışmada 3.lük aldı. İlk şiirlerini 1987’de Gökyüzü Kalbim adıyla kitaplaştırdı. Belçika’da çalıştığı dönemlerde oğluna yazdığı mektupların seçkisi; Seni Sevgiye Emanet Ediyorum (1999) Bilgi Yayınevi; Tema Destekli Anadili Eğitimi – Kuram ve İşleyiş kitabıyla Tema Destekli Türkçe (İlköğretim 6. sınıflar) adlı kitabı adlı kitapları 2004’ te Nobel Yayın Dağıtım tarafından yayımlandı. İzmir Amerikan Lisesinden öğrencileriyle gerçekleştirdikleri mektuplaşmaları Genç Mektuplar (Babil Yayıncılık -2004) adıyla kitaplaştırdı. Kariyon Şiirleri (Nobel Yayınevi, 2008), Karya’dan İyonya’ya – Güneşli Yağmurlar Ülkesi (Arkeoloji ve Sanat Yayınları, 2012, Gezi -Deneme), Bodrumlu Çiftçi Diplomat – Ömer Aras (Era Yatçılık, 2012, Biyografi), Şehre Kaçış (Bilgi Yayınevi, 2013, Gençlik Romanı), Kirpinin Dansı (Arkeoege Yayınları, 2014, Deneme - Eleştiri). Billursular (Nobel Yayınevi, 2016, Şiir), Ahtapot Mori ( Yitik Ülke – Çocuklar için öyküler), Atatürk’ün Dil Çalışmaları ( Toplumsal Yayınevi- Araştırma- inceleme) son dönemde okurlarla buluşan kitaplarıdır. Topçuoğlu, “ Tuinwijk’i Anlatır Hikâyat” ırmak şiiriyle Maden Mühendisleri Odasının 2014 yılı Madenci Edebiyatı Ödülünü, Kirpinin Dansı eseriyle de 2016 yılı Vedat Günyol Deneme Özel Ödülünü, Atatürk’ün Dil Çalışmaları adlı eseriyle Söylem Filoloji Dergisinin 2018 Yılı Dil Ödülünü aldı. Müzikle de yakından ilgilenen Hamdi Topçuoğlu’nun şarkı formunda yirmiden fazla bestesi vardır.

Bülbül Avazı / Hamdi Topçuoğlu yazıları…

“Gece bülbül şakımalarıyla şiire durmak…” diyecek oldum.

Toplumcu yanım hemen atıldı:

“Yahu kardeşim, memleket yanıyor, sen gül bülbül teranelerinden söz ediyorsun.”

Eskiden olsaydı, bu yanımın sesini duyar duymaz hazır ola geçerdim. Bu kez tınmadım. Yakanlar düşünsün. Ben artık yananların lafçısı değil, kader ortağıyım.

Gün doğarken başlayıp gün batana dek süren toprakla halleşmenin çıkarımları ağır mı ağır. Ama Ankara’nın vıdı vıdılarından sıtkım öylesine sıyrılmış ki gece kalbim, bülbül seslerine sığınarak kendine gelebiliyor.

Bakmayın Muğla türküsünün; “Aman da aman yaylada bülbül ötmesin” demesine. “Benim de yârim şu yayladan gitmesin.” demeye ayak o. Bana göre “Bülbülsüz yayla, susamsız helva”

İkide bir parmaklarımı tuşlardan çekip bülbülleri dinliyorum. Ben bu yazıyı gündüz de yazarım. Ya bülbülleri dinleyebilir miyim?

İnsanın, en başarısız yanı hayatın önceliklerini belirleyememek. Çok gerekliymiş gibi gördüğümüz şeyler çoğu zaman hayatımıza hiç değer katmayan şeyler.

80 milyonun hayatını, 7 adamın işgal etmesinden daha garip bir şey olabilir mi?

“Bülbüller ötüyor seher vaktidir yandım aman aman
Gülbade içelim vahar vaktidir.”

Anımsar mısınız darbelerin, ihtilallerin türkücüsü Hasan Mutlucan’dan dinlerdik bu Rumeli türküsünü.

Şimdi darbeler bile illet, zillet makamında.

Aynı gemide miymişiz?

Yok canım o da nereden çıktı?

Ben yayladayım. Gemilerle gemiciklerle haşır neşir olanlarla işim olmaz.

Serçeler ortalığı velveleye vermeden; horoz sesleri, köpek sesleriyle harmanlanmadan bülbüllerin şarkılarını iliklerimde hissetmeliyim.

“Gece bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış
Eski Şiraz’ı hayal ettiren ahengiyle”

Bülbül, neden ağaran vakte kadar ağlar ki?

Gecenin karnındaki sabaha inandığından olmasın.

“Evet, sabah olacaktır, sabah olursa, geceler
Geçer, kıyamete dek sürmez; en sonunda bu gök
Bu mavi gök size bir gün acır; usanma sakın.”

İlkbahar Ekinoksunda rahat bir nefes alırız demiştik. Amma Nazım gibi “Yedi tepeli şehrimde bıraktım gonca gülümü” dedirttiler. Eh ne yapalım biz de Yaz ekinoksunda görürüz işimizi.

Acep saray bülbülleri şimdilerde neyler, ne söyler ki!

“Altın tasta gül kuruttum aman Ali’m
Yari sinemde uyuttum,
Yar söyledi ben unuttum aman Ali’m
Ben kül oldum yane yane Ali’m

ya da

Bülbülüm altın kafeste
Öter aheste aheste
Ötme bülbül yarim haste
Ah neyleyim, şu gönlüme

Yok yok. Ne güzel de anlatırdı rahmetli annem:

Bülbülü altın kafese koymuşlar. Ah vatanım vah vatanım, diye ağlarmış. Bunun vatanı nere ola ki demişler ve salıvermişler. Bülbül uçmuş, bir çakır dikene konmuş. Demişler ki, demek ki vatan diken de olsa özgürce yaşanan yerdir.

Bülbüller saraylarda kafeslerde değil, böyle kesiklerde, irimlerde özgür ötmeli.

“Kesiklerin otlarını, kürlerini biçmeselr; tarlaların kenarına duvar çekmeseler…”

“Yaylanın şahdamarı irimler. İrimler biterse yayla da biter.”

“Hımm demek ki yaylanın da beka sorunu var.”

“Sakın irimleri Amerikalılar, kesikleri de Ruslar hallediyor olmasın!”

Bu yaylalılar da çok tuhaf. Lafı nereden söyleyeceklerini kestiremiyorsunuz. Yerin kulağı var değil mi ya! Malum “Bülbülün çektiği dili belasıdır.”

“Bir gülü kokluyorum
Yaprağı tül, hareleri fettan
Aklım şaşkın,
Yüreğim bülbülden yanık
Hangi dikene konsam
Kanıyor bir yanım.

Ah benim bülbül avazım. Son nefesimde bile dikenim diye ağlayacağımdan adım gibi eminim ben.

Yazarın Diğer Yazıları
Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.