Bugün yaşanan tartışmaların en düşündürücü tarafı da budur.
Eğer amaç gerçekten CHP’nin birlik ve bütünlüğünü korumak olsaydı, ortaya çıkan mutlak butlan tartışmasının ardından yapılacak iş belliydi.
Parti kendi içinde oturur konuşur, olağanüstü kurultay kararı alır, delegeler yeniden söz sahibi olur ve CHP yoluna devam ederdi.
Kimsenin itiraz etmeyeceği demokratik yöntem buydu.
Ancak gelinen noktada görüyoruz ki süreç CHP’yi birleştirmek yerine ayrıştırdı.
Partinin enerjisi iktidara karşı mücadeleye değil, kendi iç hesaplaşmalarına yöneldi.
Aylar önce meydanları dolduran seçmenlerin konuştuğu ekonomi, emekliler, gençlerin geleceği ve iktidar alternatifi olma iddiası bugün geri planda kaldı.
Gündemin merkezine CHP’nin kendi iç kavgası yerleşti.
İşte iktidarın en çok istediği tablo da tam olarak budur.
Çünkü muhalefet kendi içinde tartışırken iktidar rahatlar.
Muhalefet kendi içinde bölünürken iktidarın işi kolaylaşır.
Muhalefet kendi geleceğini tartışırken ülkenin geleceğine ilişkin tartışmalar ikinci plana düşer.
Eğer Kemal Kılıçdaroğlu mutlak butlan kararını siyasi bir zafer olarak görmek yerine parti bütünlüğünü önceleyen bir tavır sergileseydi, bugün CHP çok farklı bir noktada olabilirdi.
Kurultay yeniden yapılırdı.
Delegeler kararını yeniden verirdi.
Parti yoluna devam ederdi.
Ama bugün ortaya çıkan tablo ne yazık ki farklıdır.
Bugün CHP’nin konuştuğu şey iktidar programı değil.
Kurultay.
Ekonomi değil.
Butlan.
Gelecek değil.
Geçmiş.
Bu yüzden birçok CHP seçmeni yaşananları kaygıyla izliyor.
Çünkü son yerel seçimlerde ortaya çıkan büyük fırsatın, parti içi mücadelelerin gölgesinde erimesinden korkuyor.
Ve belki de bugün siyasetin en acı sorusu şudur:
İktidarın seçimlerde başaramadığını, CHP kendi elleriyle mi gerçekleştirdi?
MEYDANLAR ÖZGÜR ÖZEL’DEN YANA DURUYOR
Siyasette son sözü mahkemeler değil, millet söyler.
Televizyon ekranları değil, sandıklar belirler.
Bugün Türkiye’nin dört bir yanında meydanlara bakıldığında, CHP seçmeninin değişimden yana tavır aldığı görülüyor.
Son yerel seçimlerin ortaya çıkardığı siyasi tablo da bunu göstermiştir.
CHP’nin iktidara yürüme umudu Kemal Kılıçdaroğlu döneminde değil, Özgür Özel döneminde ortaya çıkmıştır.
Bu nedenle bugün yaşanan mücadele yalnızca bir genel başkanlık mücadelesi değildir.
Bu mücadele CHP’nin yeniden geçmişe mi döneceği, yoksa geleceğe mi yürüyeceği mücadelesidir.
Ve belki de seçmenin aklındaki en önemli soru hâlâ aynıdır:
İktidarın seçimlerde başaramadığını, CHP kendi içinde mi başaracak?
Tandoğan Uysal
