Elli küsur yılı devirdim, otuzdan fazla ülkede ekmek yedim, yöneticilik yaptım, yolları arşınladım. Bir gezi rehberi olarak turistlere “cenneti” pazarladım, bir yönetici olarak o “cennetlerin” mutfağındaki tozlu gerçeklerle yüzleştim. Şimdi ise tüm bu yollar beni evime, Bitez’in o dingin maviliğine getirdi.
Peki, turist broşürlerinde neden hiç “o” gerçekler yazmaz? Çünkü turizm, hayali satar. Ben ise size hayatı anlatayım.
Kuzeyin “sosyal devlet” vitrini, kışın o güneşsiz tünellerde ruhunuzu daraltan bir izolasyona dönüşür. Amerikan Rüyası dediğimiz o ışıltılı düzen, sağlık sigortanızın olmadığı bir günde bir “finansal kabusa” evrilir. Almanya’da dijitalleşme beklerken kendinizi bürokrasinin posta labirentlerinde kaybolmuş bulursunuz. Japonya’nın o kusursuz disiplini ise “karoshi” yani “çok çalışmaktan ölüm” gerçeğiyle çarpışır. Körfez ülkelerinde ise klimalı AVM’lerin dışında kalan hayat, statü farklarının keskin uçurumunda nefessiz kalır.
Ya komşumuz Yunanistan? Onlar bizim aynamız. Gürültüleri, duygusallıkları, “bugünü kurtaralım” telaşları… Bizimle aynı hamurdanlar. Turistken keyifli gelen o rahatlık, orada yaşarken ekonomik bir yorgunluğa dönüşse de, akşam bir kahve içip derdini anlatacak birini bulabildiğiniz ender yerlerden.
Peki, bunca ülkenin yaşam tecrübesiyle neyi anladım?
Her ülkenin bir “faturası” var. Bazısı bunu vergilerle, bazısı yalnızlıkla, bazısı da aşırı rekabetle tahsil ediyor. Mükemmel ülke yok; sadece sizin karakterinize, dayanıklılığınıza ve en önemlisi “neyi tolere edebileceğinize” uygun bir yer var.
Bugün, dünyanın dört bir yanındaki o devasa şehirlerin gürültüsünden sonra Bitez’in kıyısında otururken şunu görüyorum: İnsan, en çok “ait olduğu” yerde huzurlu. Göç etmeyi, uzaklarda bir “hayat” kurmayı planlayanlara tavsiyem; broşürlere değil, o ülkede yaşayan insanların pazar sabahı kendi evlerinde ne yaptıklarına, o sessizliği nasıl yönettiklerine bakın.
Çünkü en büyük macera, başka bir ülkeye taşınmak değil; kendi huzurunu, dünyanın hangi köşesinde olursan ol, yanınızda taşıyabilmektir.
Yılların ve Yolların Ardından
Semih/Bitez
