Yıl ne olursa olsun, mayısını severim. Baharın çiçeğin rengini, ağacın böceğin sesini, toprağın suyun uyanışını… Hele de Ege’de başkaldırışını tüm doğanın… Emeğin, dayanışmanın, buluşmanın, işçinin, gençliğin, özgürlüğün bayramları… Tabiatla insanın el ve gönül birliği yaptığı günlerin dizildiği zaman… Alıcısı çok, bereketin ayı Mayıs!
Annemi daha çok düşlerim bu ışıklı ayda. Karıncaların telaşını, arıların, kelebeklerin uçuşunu, kuşların ötüşünü fark ettim; bu güzel günlerde onların enerjisiyle mutlu olmayı annemle öğrendim. Otlar sökülecek, dallar budanacak, toprak sürülecek… Çapalanacak dikilen tohum ve fideler için. Sen-ben kavgası olmadan yarış vardı avluda, bahçede, tarlada… Toprak anayla Zarife Ana bir olmuşlar. Görsen önümüzdeki baharı yazı; sıcaklığını, neşesini bir görsen…
Öğretmenliğimin ilk yıllarında Türkçe dersinde sınıfta severek okuttuğum ince bir kitap Kırgız yazar Cengiz Aytmatov’un Toprak Ana’sıydı. İkinci Dünya Savaşı’nda üç oğlunu, eşini ve gelinini kaybeden bir kadının (Tolgonoy’ın) toprakla yaptığı söyleşisini anlatır. Aslında bu bir ağıttır. Halen sürüyor bu roman…
Bugün annesiz kalmışları ya da acılı anneleri düşünürken hüznüm artar. Yüreğim daralır çevremde olup bitenlerden. Anaların çığlığı, yoksulluğu, çaresizliği tükenmiyor. Katmerli sömürü, gericilik sarmalı çoğalarak devam ediyor. Günün anlamıyla ilgili verilen karanfiller ellerde kalıyor, soluyor bir kenarda.
İsminin içinde ‘ANA’ olan bu topraklar, ‘Anadolu’, binlerce yıllık birikimle tanrıçalar diyarıdır. Ve şimdi 179 ülke içinde “anne” olmakta 125. sıradaymışız. Oysa “annelik” sıralamalara sokulamayacak ve günlere sığamayacak kadar ulvi ve önemli bir anlam taşır. Çatlayan nar gibidir, bir iken bin olur, tadı dağılır her yere. Dünya barışı da annelerin içindedir, ellerinden dağıtılır diğer yüreklere. Onlar evimizin aşı, başımızın tacı, geleceğimizin şansıdır.
1972 yılının 6 Mayıs’ında kurtaramadığımız vurgunlarımızı; annelerimizle birlikte anmak istedim 2025’in Mayıs’ında. Birkaç dize dökülüverdi dilimden. Dar ağacından toprak anaya ulaşsın fidanlarımızın ruhları… Acı çeken tüm analara bir yudum su; bizlere umut olsun duruşları…
6 MAYIS VURGUNU
Bir yüzü doğanın uyanış, barışı, Bahar!
Bir yüzü hazan!
Dar ağacında üç Fidan
Üç yürek
Üç insan,
“Deniz, Yusuf, İnan”
Elli üç yıldır
Dilim varmıyor
“Astılar!” demeye.
Eşitlik, özgürlük,
Bağımsızlık adına.
Ekildiler toprağa…
Aşk olsun, helal olsun,
Yar olsun size! Bize de ışık ve umut!
Hatice Yücel
Eğitimci
